Çanakkale Geçilmez

Herkese merhaba arkadaşlar.

Bugün 18 Mart Çanakkale Zaferi’nin 104. yıldönümü. Anafartalar komutanı Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde kazanılan bu zaferde milyonlarca şehit verildi. Bu zaferi kazanmak uğruna, gemç yaşlı, kadın erkek, çoluk çocuk demeden tüm Türk milleti canı pahasına bir karış vatan toprağı için savaştı. Vatan toprağının her karışı şehitlerimizin al kanlarıyla sulandı. Bugün çocuklarımız ve bizler özgürce gezebiliyorsak, onların sayesindedir bu özgürlüğümüz.

Bu topraklari VATAN yapan “Çanakkale geçilmez” diyen bütün şehitlerimizin aziz hatırası önünde saygıyla egiliyoruz.Vatan size minnettardir.

Resimler peksels den alınmıştır:)

Bir Fikir Lazım 😊

Merhabalar 😊 uzun zamandır yazma konusunda sıkıntılar yaşıyorum ve yazamıyorum. Bir sürü bahanelerim var. Bahanelerimden biri yazacak konu bulamıyorum. Düşünüyorum 🤔 ne yazsam, ne yazsam diye, hep aynı konularda da yazmak istemiyorum. Suçu bahar ayına atıyorum.:)) Çok yordu beni, düşünecek halim bile kalmadı;)) fikir bile üretemiyorum. Aslında yazmayı istemek de önemli, mesela şu anda yazmayı istiyorum ve yazıyorum ama konuya karar veremiyorum. 😌

Evimin önündeki ağaç bile ne güzel çiçek açmış. O bile şenlenmiş ne güzel. Beyaz beyaz bezemiş, süslemiş kendisini…


Posted from my blog with SteemPress : https://baycan.steemblogtr.ovh/2019/03/16/bize-bir-fikir-lazim-%f0%9f%98%8a/




Annemmm💐

Herkese merhaba arkadaşlar😊

Üç hafta önce memleketim olan Konya’ya annemi ziyarete gittim. Çok özlemişim onu. Hiçbirşey anne sevgisinin yerini tutmuyor. Boşuna dememişler; “ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar” diye.

Benim annem çok fedakar bir insan, bazen düşünüyorum da ben annem kadar fedakar değilim. Onun kanatsız bir melek kadar saf ve temiz olduğunu, başka kimsenin öyle olamayacağını düşünüyorum. Yani annem gibi insanların soyu tükenmek üzere… O şimdi 71 yaşında onu yanıma aldım. O bir bebek gibi. Bir zamanlar ben onun bebeğiyken, şimdi o benim bebeğim oluverdi. Bazen onu “bebeğim” diye seviyorum öpüyorum ve tatlı tatlı bana gülerek diyor ki; “kızım sen ne zaman büyüyeceksin? Hala 4 yaşındakiler gibisin”:))) diyor. Onun gözünde de ben hiç büyümüyorum.

Yanımda olması bana güç ve huzur veriyor. Hiçbir hayat sonsuz değil malesef, bir gün hayata veda edeceğini biliyorum. 😔 Ona doymak mümkün değil ama, onu mutlu ederek, rızasını alarak yaşamak beni bir nebze de olsa veda fikrine alıştırıyor. Kimin ne kadar yaşayacağını bilemeyiz kesinlikle, belki ben ondan önce ona veda da edebilirim. Hayat bu başımıza ne geleceği hiç belli değil. Bir adım öteye gideceğimizin garantisi yok ki 🤷‍♀️. Bu yüzden sevdiklerimizi yalnız bırakmayalım, kıymetlerini sağken bilelim. Sevgimizi esirgemeden öperek, sarılarak, hürmet ve saygı göstererek belli edelim.

Kalın sağlıcakla güzel dostlar.